| آمار
وبلاگ |
كل بازديد ها :
|
|
|
 |
گل اُرکیده |
|
هو
شاخه ی تکیده
گل اُرکیده
با چشمای خسته
لبهای بسته
غم توی چشماش
آروم نشسته
شکوفه ی شادیش
از غم گسسته
آشنای درده
خورشیدش سرده
تو قلب سردش
غم لونه کرده
مهتابِ عمرش
در پشت پرده
اما وصالش
پاییز سرده
دستای ظریفش
تو دست مادر
پیکر نحیفش
چون گل پرپر
از محنت و درد
آروم نداره
سایه ی سیاهی
رو بخت شومش
اُرکیده تنهاست
زیر هجومش
طوفان درد
آروم نداره
دست من و تو
می تونه با هم
قصری بسازه
با رنگ شبنم
شکوفه ای که
غمگین وسرده
گل اُرکیده ست
نمیره کم کم
بیا نذاریم
گل اُرکیده
گلی که چهره ش
پاک و سپیده
که توی پاییز
شاخه ی بیده
بهار ندیده
بمیره کم کم
|
|
::
نوشته شده توسط
مهناز در تاريخ
سه شنبه بیست و هشتم اسفند 1386 ::
|
|
|
| لوگوی
دوستان |
|
| |
| ترجمه
قالب |
|
| | |
